Sebagai orang Melayu, mengapa kita bersatu?

 Apakah seruan penyatuan Melayu pada PRN Johor dan Negeri Sembilan untuk melindungi elit politik atau ke arah masa depan orang Melayu yang tidak lagi bergantung pada dasar tindakan afirmatif?

PRN Johor dan Negeri Sembilan baru-baru ini menyaksikan slogan lama ‘penyatuan Melayu’ kembali bergema.

Sekali lagi, kerjasama antara parti berteraskan Melayu digambarkan sebagai suatu keperluan untuk mempertahankan kuasa politik orang Melayu.

PRN Johor menjadi titik permulaan kepada kerjasama pilihan raya tidak rasmi antara Barisan Nasional (BN) dan Perikatan Nasional (PN).

Walaupun kedua-dua gabungan itu tidak bertanding secara rasmi sebagai satu pasukan, PAS mengarahkan jentera akar umbinya menyokong calon BN di kawasan tidak ditandinginya.

Penyatuan undi Melayu daripada kedua-dua pihak menyumbang kepada kemenangan BN di 48 daripada 56 kerusi DUN.

Meskipun BN tidak membalas langkah itu dengan memberi laluan kepada PAS di Johor, keputusan pilihan raya itu menunjukkan kelebihan boleh diperoleh apabila kedua-duanya tidak bertembung sesama sendiri.

Didorong keputusan itu, BN dan PN kemudian menjalinkan persefahaman pilihan raya yang lebih longgar di Negeri Sembilan dengan membahagikan kerusi bagi mengelakkan pertindihan.

Kedua-dua gabungan itu memenangi 25 daripada 36 kerusi DUN, dengan BN memperoleh 18 kerusi dan PN tujuh. Persefahaman sama kini dilaporkan dijangka diteruskan pada PRN Melaka.

Namun, di sebalik pengiraan kerusi dan undi itu, ada persoalan yang jauh lebih penting.

Sebagai orang Melayu, untuk apa sebenarnya kita bersatu?

Adakah kita bersatu untuk meningkatkan kedudukan sosioekonomi masyarakat Bumiputera? Atau kita sekadar bersatu di belakang golongan elit politik bagi memastikan mereka terus berkuasa, walaupun ada antara mereka berdepan tuduhan serius atau telah disabitkan kesalahan berkaitan rasuah?

Sepanjang kempen kedua-dua pilihan raya itu, saya lebih banyak mendengar perbincangan mengenai usaha mempertahankan penguasaan politik Melayu berbanding rancangan memperbaiki kehidupan orang Melayu biasa.

Tidak banyak perbahasan bermakna mengenai cara mewujudkan pekerjaan bergaji lebih tinggi, memperkukuh pendidikan, meningkatkan produktiviti, meluaskan penyertaan Bumiputera dalam industri bernilai tinggi atau membina kekayaan mampan untuk generasi akan datang.

Sebaliknya, sebahagian besar retorik berkisar pada usaha memastikan kuasa politik tidak terlepas daripada tangan orang Melayu.

Namun, siapa sebenarnya yang mendapat manfaat daripada naratif ini? Atau pemimpin politik yang terus menggunakan taktik politik ketakutan berasaskan kaum untuk kekal relevan?

Lebih penting lagi, apakah yang telah dicapai oleh kebanyakan pemimpin ini apabila diberi kuasa?

Ada yang terus berkempen supaya seorang bekas perdana menteri yang disabitkan kesalahan dalam kes SRC International diberikan pengampunan, meskipun skandal 1MDB telah memberi kesan besar terhadap reputasi dan kewangan negara.

Ada juga yang dikaitkan dengan kontroversi membabitkan institusi yang diwujudkan untuk menjaga kepentingan orang Melayu, seperti Tabung Haji, apabila kelemahan tadbir urus dan salah urus kewangan menimbulkan persoalan serius mengenai bagaimana amanah rakyat dilaksanakan.

Jika ‘penyatuan Melayu’ hanya bermaksud berhimpun di belakang sesiapa sahaja yang mendakwa mewakili orang Melayu tanpa mengambil kira integriti atau prestasi mereka, ia bukan lagi gerakan untuk memperkasa orang Melayu.

Sebaliknya, ia menjadi perisai bagi melindungi mereka daripada dipertanggungjawabkan.

Sejak kecil, ibu bapa saya sentiasa mengingatkan bahawa orang Melayu mesti menjaga maruah. Pesanan itu kekal bersama saya sehingga hari ini.

Bagi saya, maruah tidak diukur berdasarkan sejauh mana kita sanggup mempertahankan ahli politik hanya kerana mereka daripada kaum yang sama.

Maruah diukur melalui kesediaan kita menuntut integriti, kecekapan dan kejujuran daripada mereka yang mahu memimpin.

Menyokong pemimpin yang gagal memenuhi tuntutan itu bukanlah cara menghormati nilai Melayu, sebaliknya merendahkannya.

Retorik penyatuan Melayu juga mengabaikan satu hakikat penting, iaitu orang Melayu bukan satu kelompok yang seragam.

Dalam masyarakat kita terdapat golongan konservatif dan progresif, usahawan dan pekerja, penyokong pasaran bebas dan demokrasi sosial, golongan profesional bandar serta petani luar bandar.

Kita mempunyai kepercayaan, keutamaan dan cita-cita yang berbeza. Menganggap semua orang Melayu mempunyai satu identiti politik bukan sahaja mengetepikan kepelbagaian ini, malah meremehkan keupayaan kita memahami dan membahaskan isu dasar yang rumit.

Sebagai seorang Melayu, saya tidak mahu pilihan raya hanya berkisar tentang parti mana yang boleh mendakwa sebagai pembela bangsa paling hebat.

Saya mahu tahu parti mana mempunyai rancangan lebih baik untuk meningkatkan mutu sekolah, mewujudkan peluang pekerjaan berkualiti, menambah pemilikan ekuiti korporat Bumiputera dan memastikan generasi akan datang mampu bersaing di peringkat global.

Paling penting, saya mahu tahu bagaimana mereka merancang membina sebuah Malaysia yang membolehkan masyarakat Bumiputera tidak lagi bergantung selama-lamanya kepada dasar tindakan afirmatif kerana mereka sudah berdaya tahan dari segi ekonomi dan mampu bersaing berdasarkan kebolehan sendiri.

Itulah erti pemerkasaan sebenar bagi saya.

Sudah terlalu lama politik negara mendorong orang Melayu mempercayai bahawa ancaman terbesar terhadap mereka datang daripada kaum lain.

Namun, jurang yang lebih berkekalan sebenarnya bukan antara orang Melayu dan bukan Melayu.

Ia adalah antara elit politik yang mendapat manfaat daripada mengekalkan keadaan sedia ada dengan rakyat biasa yang terpaksa menanggung akibatnya.

Kaum telah menjadi jalan pintas yang mudah dalam politik. Ia tidak memerlukan banyak bukti atau penyelesaian dasar, malah membolehkan pemimpin mengelak daripada menjawab persoalan sukar mengenai tadbir urus dan prestasi.

Selagi kita terus memilih ahli politik terutamanya kerana persamaan kaum, bukannya berdasarkan integriti, kecekapan dan pencapaian, mereka tidak mempunyai dorongan untuk benar-benar meningkatkan kesejahteraan sosioekonomi masyarakat Bumiputera.

Mereka hanya akan terus menjual naratif yang sama pada setiap pilihan raya.

Jika penyatuan Melayu mahu membawa sebarang makna, ia tidak seharusnya bertujuan melindungi ahli politik.

Ia sepatutnya bertujuan melindungi masa depan orang Melayu.

Masa depan itu tidak akan terjamin melalui ketakutan, slogan atau mobilisasi berasaskan kaum.

Ia hanya dapat dibina dengan menuntut institusi yang bertanggungjawab, kepimpinan yang jujur serta dasar yang benar-benar memperluas peluang untuk setiap anak Melayu mencapai kejayaan.

Hanya selepas itu, ‘penyatuan Melayu’ akan menjadi lebih daripada sekadar slogan kempen.

Ia akan menjadi aspirasi nasional yang benar-benar bermakna. - FMT

Penulis ialah wartawan FMT.

Artikel ini adalah pandangan penulis dan tidak semestinya mewakili MMKtT.